Weet waaraan je begint

Zitten doet ons uit het hoofd en in het hart en lichaam zakken

We zakken samen van doen en denken met het hoofd, naar niet-doen en zijn, in het gevoel. Als we ons ongefilterd toestaan om uit het hoofd het lichaam in te zakken, kunnen we ruimte, licht, liefde en waarheid gaan ervaren. Het in het lichaam zakken geeft uiteindelijk een heerlijke, intens diepe, moeiteloze ontspanning. Uit het hoofd het gevoel in zakken kan echter enorm lastig zijn. Omdat we onszelf onbewust aangeleerd hebben om de gevoelens en sensaties in ons lichaam te negeren of ontkennen.

Hogedrukpan
Als we vaker samen zitten, wordt het veld en de groepsdynamiek steeds krachtiger. Gelijk een hogedrukpan. We gaan steeds meer gezamenlijk vertrouwen op wat ons lichaam aangeeft. We gaan onszelf steeds meer in de waarheid van ons lichaam dragen. Hierdoor wordt de spiegel van de groep ook steeds dieper en krachtiger. Dit vraagt nogal wat van de deelnemers. We gaan op innerlijke plekken komen, waar we nog niet eerder durfde te komen. We gaan dingen zien en ervaren waar we soms geen ‘antwoord’ op hebben. Emoties ervaren waar we nog niet bij kunnen blijven. Het voert de druk op.

Je afweer zal ergens on the way je innerlijke besturing over willen gaan nemen, vanuit de veronderstelling dat je dat soort hulp nodig hebt. Je zult je wellicht onveilig gaan voelen, omdat je allemaal verhalen gaat bedenken. Dat het net zo gevaarlijk is als vroeger. Je zult naar afleiding gaan zoeken door anderen te willen gaan helpen en redden.

Weerstand en innerlijke demonen
Je kunt als reactie, oordelen krijgen over wat je voelt, mij of anderen stiekem kunnen gaan wantrouwen, veroordelen, verafschuwen, haten. Als je echt tot de essentie gaat vraagt dat ongelooflijk veel vertrouwen. En moet je langs en door die afweer. Daar komen ook je innerlijke demonen mee aan het licht. Dat hoort zo. We zitten steeds net voor of op de grens wat we aankunnen. Dat is ook nodig. Want als je te snel afhaakt, blijf je in je verhalen en oordelen zitten. We gaan steeds all the way. Nooit half, dat ken ik al te goed. Iedereen is daar steeds geheel vrij in, om er in mee te bewegen of niet. Je komt geheel op eigen beweging en bent volledig zelf verantwoordelijk voor je proces!!

Ik kan de groep de benodigde veiligheid bieden. Ik kan niet op voorhand voor jou invullen of jij jezelf kunt dragen in de snelkookpan. Dat is echt aan jou. Wanneer je moeite hebt met vertrouwen, is aan jou om daar je weg in te vinden.

Je kunt niet ongezien vluchten; Ben je er, of ben je er niet? Dat is natuurlijk geen geintje…

De bijeenkomsten ervaar ik als ongelooflijk liefdevol en ‘waar’. Het zou zomaar kunnen dat jij jezelf nu nog niet genoeg kunt dragen om de enorm krachtige spiegel en het ongelooflijke bad van liefde aan te kunnen. Het nog niet helemaal kunnen vertrouwen op de signalen van je lichaam, zou wel eens met alle pijn en emoties naar je terug kunnen spiegelen. Dat moet je wel zien zitten.

Anderzijds is er volgens mij geen andere weg, dan de weg door de shit. Tijdens het zitten kun je daar heel snel meer bewustzijn op krijgen.

Het zitten is dus geen spelletje. Ook zijn er geen trucjes die het makkelijker maken. Het is niet iets wat je graag half doet. Want dat halve krijg je ook terug van het veld.