COMMUNICEREN IS ECHT HÉÉL MAKKELIJK… TOCH?
In het zitten, leren we communiceren. Communiceren lijkt op het eerste gezicht misschien gemakkelijk. Als we ons echter wat langer focussen op hoe we eigenlijk communiceren, kan het blijken dat communiceren helemaal niet zo eenvoudig is als het soms lijkt. Dat komt volgens mij omdat communiceren en bewustzijn samenhangen. Ik communiceer zoals ik me bewust ben en via communicatie kan ik me bewust worden.

Communicatie kan een prachtig instrument zijn voor meer bewustzijnsontwikkeling. Wil communicatie daar inderdaad een instrument voor zijn, dan vraagt dat echter om een bepaalde insteek. Het vraagt van mij dat als ik iets aangeef, dat ik dan steeds oog heb voor jou én mij. Mijn afweer, ego, ingang in de Matrix, of hoe je het ook noemt wil ons echter beschermen. Zij doet dat door bijvoorbeeld een muur op te trekken, ons voor ons gevoel af te sluiten, uit contact te gaan en uit te checken. Deze innerlijke beweging zorgt ervoor ervoor dat we niet meer geraakt kunnen worden. De intentie van dat bescherm-stuk is dus zeker positief.

Echter, echter, echter… Groeien geeft ongemak, groeien doet pijn en groeien roept soms onveiligheid op. Maar daar wilde dat stuk nou juist vanaf? Van dat ongemak, de pijn en de onveiligheid… Dus gaat zij soms juist tijdens ongemakkelijke groeikansen hard aan het werk. Ze gaat hard aan het werk door ons te verleiden. Ze verleidt ons, om met onze aandacht naar de oorzaak ‘daar buiten’ te gaan, weg van ons gevoel, weg van ons geraaktheid. “Open jij je hart nou eens?”, kun je dan zeggen, terwijl jezelf je hart gesloten houdt. Want “jij eerst…”.

Voor onze afweer is het credo ‘het doel heiligt de middelen’. Ik ben door jou gekwetst, dus mag ik jou nu, veroordelen, buitensluiten, verwijten. Jij hebt mij pijn gedaan, dus mag ik jou nu pijn doen. Want jij bent fout.

Ik wil graag steeds weer het proces aan blijven gaan. Via communicatie onderzoeken waar we ons wel en niet bewust van zijn. Dat geeft soms ongemak, raakt soms aan pijn, aan gevoelens van onveiligheid. Het proces aangaan vraagt soms om een ongelooflijke hoeveelheid moed en volharding. Moed en volharding om de verleiding van en door onze weerstand, te weerstaan. Volharding om bij mijn gevoel te blijven ook als het ongemakkelijk, pijnlijk en zelfs onveilig wordt. Steeds weer terug naar mij. Is het hier onveilig of raakt het onveiligheid in mij? Herken ik de beweging die ik nu maak? Is de beweging van de ander, de oorzaak van mijn pijn, of doet het me ergens aan denken en doet het me denken aan oude pijn en gaat daarom mijn weerstand aan?

Ik wil graag zien dat we alles hardop delen wat er in ons beweegt. Ook dat wat schuurt, ongemakkelijk en soms zelfs onveilig voelt. Juist in het delen en ownen van het donkere en lastige, stuk ligt onze groei-kans.

Een makkelijke truc om communicatie in te zetten als groeimiddel, is om alles steeds vanuit de ik-vorm te communiceren. Om steeds je eigen kwetsbaarheid onderdeel te maken van de communicatie. Dat nodigt uit. Dat vormt een bodem waarop je voorzichtig de afweer kunt laten zien dat er nu ook een ander manier van leven mogelijk is.

Dus niet: “Jij doet mij pijn..”, maar ik ervaar het als pijnlijk dat jij…”. Dus niet: “Jij sluit je af”, maar “Ik heb het gevoel dat jij je voor mij afsluit”. Dus niet: “Open jij je hart nou eens, maar “Ik merk dat ik je mis, heb het gevoel dat je je afsluit en ervaar dat als pijnlijk”.

Ga er maar vanuit dat als er ergens een verwijt in je boodschap zit, hoe klein ook, dat je dan vanuit je weerstand communiceert. En als er in de basis juist een uitnodiging tot contact zit, dat je dan met groei-communicatie bezig bent.

Dus… zorg dat jezelf daar staat, waar je de ander graag wil ontmoeten…

En zorg dat je zelf al doet, wat je van de ander verlangt…

Dus: “Jij eerst…”. 😊❤️🙏