Als ik, wat ik gewaar ben persoonlijk maak, raak ik verstrikt
Uiteindelijk is in de basis niets persoonlijk. Maar als alles te vroeg vanuit verzet onpersoonlijk wordt, ben ik aan het vluchten.

Ervaringen zijn niet ‘mijn’ ervaringen. Gevoelens zijn niet ‘mijn’ gevoelens. Het zijn ervaringen, het zijn gevoelens. Als ik, wat ik gewaar ben persoonlijk maak, raak ik verstrikt. Net zo lang, tot ik het los laat…

De kunst is uiteindelijk het persoonlijke op een onpersoonlijke wijze in het hart te ontvangen en containen.

Alles representeert het absolute.
Het hart waarvan ik eerst dacht dat het ‘mijn’ hart was, representeert ‘het oorspronkelijke en absolute hart’.

Een mens, representeert ‘de mens’.

Ik ben Marc. Maar ik ben dus ook de mens.
Ik ben Marc, een man. Maar ik ben dus ook ‘de man’.
.
Eerst dacht ik:
het is mijn hart,
het is mijn pijn,
het is mijn lichaam,
het is mijn leven,
het is mijn vriendin etc.

Nu zie ik :
het is het hart,
het is de pijn,
het is het lichaam,
het is het leven,
het is de vriendin etc.