De basis van ons bewustzijn, is onpersoonlijk.
Werkelijk waarnemen is ook onpersoonlijk.

Zelfontwikkeling wil dan in laatste zin ook zeggen, leren op een onpersoonlijke wijze naar jezelf en dus ook anderen te kijken.

In onze ontwikkeling als mens hebben we geleerd vanuit onze persoonlijkheid waar te nemen. We kregen niet de liefde terug die we wel nodig hadden. Omdat we bang waren te sterven, hebben we een persoonlijkheid ontwikkeld. Hebben we geleerd om vanuit onze persoonlijkheid ons zelf en de ander te benaderen. Om problemen te voorkomen (lees, vermijding van pijn) zijn we gaan denken dat we de persoonlijkheid zijn.

Het leven weer oppakken vraagt dan ook om het sterven van de persoonlijkheid. Tenminste het loslaten van de identificatie er mee.

Zo geeft, ‘in het leven sterven’, daadwerkelijk nieuw leven.

Zo vraagt nieuw leven, om te ‘sterven binnen het leven’.